کسانی هستند که با ما صحبت می کنند، ما به آنها گوش نمی دهيم، کسانی هستند که ما را آزار  می دهند اما جراحت عميقی باقی نمی گذارند، اما کسانی هم هستند که تنها سر راه زندگی ما قرار می گيرند ولی مهر و نشانشان را برای هميشه برای ما می گذارند.

... که بهترین کلاس درس دنیا، کلاسی است که زیر پای پیرترین فرد دنیاست... که تنها کسی که مرا در زندگی شاد می کند کسی است که به من می گوید: تو مرا شاد کردی ... که هرگز نباید به هدیه ای از طرف کودکی، نه گفت... که همیشه برای کسی که به هیچ عنوان قادر به کمک کردنش نیستم دعا کنم ... که مهم نیست که زندگی تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتیاج به دوستی داریم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشیم... که گاهی تمام چیزهایی که یک نفر می خواهد، فقط دستی است برای گرفتن دست او، و قلبی است برای فهمیدن وی... که زندگی مثل یک دستمال لوله ای است، هر چه به انتهایش نزدیکتر می شویم سریعتر حرکت می کند... که چشم پوشی از حقایق، آنها را تغییر نمی دهد  ...که این عشق است که زخمها را شفا می دهد نه زمان... که زندگی دشوار است، اما من از او سخت ترم آموخته ام كه همه مي خواهند روي قله كوه زندگي كنند، اما تمام شادي ها وقتي رخ مي دهند  كه در حال بالا رفتن از كوه هستيم.. ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد ، بلكه كسي است كه به كمترين ها نياز دارد.... که فرصتها هیچ گاه از بین نمیروند، بلکه شخص دیگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخم هاي عميقي در قلب كساني كه دوستشا ن داريم ، ايجاد كنيم اما سال ها طول مي كشد تا آن زخم ها را التيام بخشم.

در جزيره اي زيبا تمام حواس، زندگي مي کردند: شادي، غم، غرور، عشق و ...
روزي خبر رسيد که به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت. همه ساکنين جزيره قايق هايشان را آماده و جزيره را ترک کردند. اما عشق مي خواست تا آخرين لحظه بماند، چون او عاشق جزيره بود.وقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت، عشق از ثروت که با قايقي باشکوه جزيره را ترک مي کرد کمک خواست و به او گفت:   « آيا مي توانم با تو همسفر شوم؟» ثروت گفت:« نه، من مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايقم هست  و ديگر جايي براي تو وجود ندارد»پس عشق از غرور که با يک کرجي زيبا راهي مکان امني بود، کمک خواست.غرور گفت:« نه، نمي توانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خيس و کثيف شده و قايق زيباي مرا کثيف خواهي کرد.» غم در نزديکي عشق بود. پس عشق به او گفت:« اجازه بده تا من باتو بيايم.» غم با صداي حزن آلود گفت:« آه، عشق، من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم.» عشق اين بار سراغ شادي رفت و او را صدا زد. اما او آن قدر غرق شادي و هيجان بود که حتي صداي عشق را هم نشنيد. آب هر لحظه بالا و بالاتر مي آمد و عشق ديگر نااميد شده بود که ناگهان صدايي سالخورده گفت:« بيا عشق، من تو را خواهم برد» عشق آن قدر خوشحال شده بود که حتي فراموش کرد نام پيرمرد را بپرسد و سريع خود را داخل قايق انداخت و جزيره را ترک کرد. وقتي به خشکي رسيدند، پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسي که جانش را نجات داده بود، چقدر بر گردنش حق دارد.عشق نزد علم که مشغول حل مساله اي روي شن هاي ساحل بود، رفت و از او پرسيد: « آن پيرمردکه بود» علم پاسخ داد:« زمان» عشق با تعجب گفت:« زمان؟! اما او چرا به من کمک کرد»
علم لبخندي خردمندانه زد و گفت: « زيرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است»   

اينم يكي ديگه از mail هاي پريسا است اونايي كه به خط سياه هست من براش فرستادم اونايي كه با خط قرمز مشخص شده جوابهاي پريساست:

چه راحت شکستی و رفتی..... من چيزي رو نشكستم

 چه بی خيال آتش زدی....اين دل بی درمان را..... خودت دل خودتو آتش زدي

 چه دير شناختمت،افسوس ميخورم که چرا اينقدر بدبخت وساده بودم.... ماهي رو هروقت از آب بگيري تازه است

 تو زلاليم را نديدی، به بازيم گرفتی حداقل برای بار آخر منو به بدترين شکل بازی دادی..... من راضي به زلالت هيچ‌كس نسيتم حتي دشمنم و كسي رو هم به بازي نگرفتم

 مرا،احساسم را به بازی گرفتی....

 من بازیچه نيستم.....عروسک هم نيستم،تو به من دروغ گفتی.... من به تو دروغ نگفتم

 دروغی بزرگ که منو دوست داشتی .... من هيچ‌كس رو اونطوري كه تو فكر مي‌كني دوست ندارم

هرگز نمی بخشمت

توی آسمون دنيا هر کسی يه ستاره داره

چرا وقتی نوبت ما می شه آسمون جايی نداره آسمون به‌اندازه همه جا داره اين ما هستيم كه فكر مي‌كنيم آسمون جا نداره

واسمه من تنهايی درده درد هيچکسی رو نداشتن تو تنها نيستي كمي فكر كني مي‌بيني كه خيلي‌ها هستن كه دوست دارند

آخه خدا چرا چرا چرا من چرا يار من آخه چرا مهمترين و بزرگترين كسي كه تو داري خدا هست پس ديدي تنها نيستي

چرا زندگی من مگه من چی کار کرده بودم

مگه خاطر خواهی گناه ؟نه نه نه نه نه گناه نيست فقط بايد بدوني چطوري باهاش كنار بياي

يکی به من بگه آخه چرااااااااااااااااااااااا

ديگر براي اينکه گريه نکنم
هيچ بهانه اي ندارم
گريه گاهي رمز تدبير اشتباهات است پس از اشتباهاتت درس بگير
کاش چمدان عشقمان را آنقدر سنگين
نمي بستيم که وسط راه آنرا به زمين بياندازيم
و راه را بدون آن ادامه بدهيم
زندگي بدون عشق اينقدرخاليست که بعضي مواقع حتي زودتر از
سکوت مي شکند هر كسي مي‌تواند جلوي شكستنش را بگيرد خيلي راحتر از اوني كه فكرشو كني
وتو اي کاش مرا مي فهميدي كسي غير از خود آدم و خدايش نمي‌تونه خودشو درك كنه براي اين كار بايد تو هم ديگري را درك كني  
اماحالا که مي روي قرارميان ماهيچ ؛ ولي بگو به چه بهانه می روی

خيسی چشات

لحظه لحظه گذر عمر مثل اينکه تو می ری

دونه دونه خاطراتم تو می خوای از من بگيری خاطراتت را نگه دار مي‌دوني چرا براي عبرت گرفتن

نگو مثل بار اول دستمو دوباره خوندی

بين موندن يا نموندن تو  بين دوراهی موندی

نگو خیيسی چشاتو به کسی نشون نمی دی

حيفه عمری که طلف شد پی عشقی که نديدی

تو گوشيه اتاقم يه سبد گل شکسته عطر

دستای لطيفت يه روزی روشون نشسته  

آری يواش سکوت آغاز کن

در کنج تنهايی

         حتی خداوند نمی آيد

حتی نه نور است نه روشنی

تاريکی و

         تنهايی و

                 حسرت

فقط همين

          می فهمی ... در تنهايي خداوند هست چرا ؟ جون اگر نبود همون بار اول مي‌مردي

من در درون تاريکی

مانند يک گياه کوچک  پرز دار

چيزی که چندش آور است

                         اما کمی ظعيف

                    دنبال نور می گردم

حتی همان باغبان خانه ی کناری

با آن که فهميده است

                  تنهايی ام چگونه است 

دستی برای کنار زدن پنجره

                          دراز نمی کند چون خود او از تو تنهاتر است

خدايا :

چه می شد که مرزی نمی بود برای نثار محبت وانسان کمال خدا بود چرا نه؟ چه می شد که اندوه ما را شبی باد همراه می برد وفردا هوای دگر داشت چرا نه؟ چه می شد که خواب گل ناز به رويای ما رنگ می زد و رويا همان زندگی بود چرا نه؟ چه می شد که دست من و تو پل محکم عشق می شد برای تمامی دنيا چرا نه؟

 مرز بين هر چيزي را خودمون مي‌زاريم . اندوه را خودمون به‌وجود مي‌آوريم پس خودمون هم مي‌تونيم رهاش كنيم زندگي رويا نيست

چيه دلمو گرفتی واسه چی داری گريه می کنی

چيه دلمو گرفتی واسه کی گريه می کنی

چيه دلمو غريب چی ديدی داری گريه می کنی.   

اینـم یکــی دیگـــه از mail هــــايــــــي كه پــــــريســــا بـــــــــرام فرستاده بود:

عشق يعني خاطرات بي غبار *.*.*. دفتري از شعــر و از

عطر بهار * عشق يعني يك تمنا , يك نياز *.*.*.* زمزمه

 از عاشقي با سوز و ساز *.* عشق يعني چشم خيـس

 مست او  *.*.*.*.*.*.*. زير باران دست تو در دسـت او

به نظر شما بايد چي كار كنم: اوني كه يه زماني عشقم بوده هر روز صبح كنارم. بوشو حس میکنم به فاصله ده سانتي متري ميشينه ولي براي اينكه ياد گذشته نيفتم چشمامو ميبندم تا نبينمش. ولي... نمي دونم چكار بايد كنم. بزارم برم...

ديروز داشتم mail هايي كه پريسا برام فرستاده بود رو ميخوندم اين شعر رو ديدم كه وصف حال منه:

در اين دنيا تك و تنها شدم من .*.*.*.*. گیاهي در دل صحرا شدم مـن

چو مجنوني كه ازمردم گريزم .*.*.*.*.* شتابان در پي ليلا شدم مـــن

چــه بي سحر مــی خنـــــدم .*.*.*.*.* چـه بــي اثــر مـي گــــري�